کربلا

کربلا را رویا می دیدم ، در باورم نبود بین الحرمین ، اما اکنون بال فرشتگان را زیر پایم حس می کنم . من هم کربلایی شدم ؛ قدم هایم به حرم ارباب نزدیک شده .

اکنون باید اذن دخول بخوانم ، تا لحظاتی دیگر دستانم به حرم شش گوشه ارباب می رسد . اما اگر باز هم ...

باز هم خواب ، خواب دیدم کربلایی شده ام ...

تا کی انتظار ؟ تا کی ؟

باید هم دلبری کنی ارباب ... ناز کن که معشوقی ناز تر از تو نیست .

کاش به همین جا ختم می شد . نه ... باید اعتراف کنم که لیاقت این را هم ندارم . دیدن خواب حرم هم برایم آرزوست .

این ها را نگویم چه کنم ... ؟؟؟

من در این تاریکی

فکر یک بره روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد .

من در این تاریکی

امتداد تر بازو هایم را

زیر بارانی می بینم

که دعاهای نخستین بشر را تر کرد .

من در این تاریکی

در گشودم به چمن های قدیم ،

به طلایی هایی ، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم .

من در این تاریکی

ریشه ها را دیدم

و برای بته نورس مرگ ، آب را معنی کردم .

سهراب سپهری

 ...............................

...

« و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست .

مرگ وارونه یک زنجره نیست .

مرگ در ذهن اقاقی جاری است .

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد .

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید .

مرگ با خوشه انگور می آید به دهان

مرگ در هنجره سرخ – گلو می خواند .

مرگ مسـؤل قشنگی پر شاپرک است .

مرگ گاهی ریحان می چیند .

...

گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد .

و همه می دانیم

ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است . »

سهراب سپهری

منم عاشق من معشوق

تو عاشق و تو معشوق

حدیثی است که ما را متمایز ز همه عالمیان می دارد .

قول میدم بخونی می خندی

۷ سال پیش بود .

سال دوم راهنمایی بودیم ٬ زنگ دینی.

یکی از بچه ها حسابی معلم رو کلافه کرده بود ٬ تا اینکه معلممون ( آقای قاضی ) اونو از کلاس انداخت بیرون.

بعد از چند دقیقه در زدند ٬ معلم درو باز کرد ٬ همونی بود که اخراج شده بود. معلم بهش گفت  برو بیرون ببینم. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که دوباره اون همکلاسیه پر رو در زد و خودش درو باز کرد ٬ بعد شروع کرد به معذرت خواهی ٬ ولی بازم معلم با تندی بهش گفت : گمشو بیرون.

خلاصه  ۴٬۳  بار این کارو کرد. دیگه معلم عصبانی شده بود که ...

دوباره در زدند .

آقای قاضی بدون معتلی در رو باز کرد و یه لگد محکم بهش زد و طرف رو پهن کرد وسط سالن ٬ ما بچه ها اومدیم ببینیم چی شده ٬ که یه چیزه عجیب دیدیم : ناظم وسط سالن ولو شده بود... 

خانواده خوبی داشتی . باری روی دوشت نبود . هرچه می خواستی پدر برایت فراهم می کرد . پدر دلسوزی داشتی . پشت هر مشکلی که برایت پیش می آمد لبخند پدر ظاهر می شد و خیالت را راحت می کرد .

همه چیز خوب بود تا زمانیکه پدر رفت . رفتنش عجیب بود . تا دیروز بود ، امروز نیست . خانوادیتان سه نفر شد . حالا مادر و باربد و دنیایی از مشکلات که کمر هر مردی را خم می کند برایت مانده .

نمی دانی حرف های مردم را باور کنی یا نه ! همه می گویند با یک پرستار جوان ازدواج کرده . می خواهی سر به تنش نباشد . در بهترین دوران زندگی با سختی های زمانه تنهایت گذاشت . برای تو که پانزده سال بیشتر نداری زود است نان آور خانه باشی و مردی کنی . درس را رها می کنی . علی رغم اینکه دل خوشی از درس و مدرسه نداری بعد از چند روز کار کردن بیش تر از هر زمانی عاشق درس خواندن می شوی.

می روی سر کار . گچ کاری . کار سختی است . صبح تا غروب یک سره باید در سرما و گرما کار کنی ، برادرت هنوز کوچک است ، درس می خواند ، خرج دارد .

شب ها که به خانه می آیی هنوز شام نخورده خوابت می برد . آنقدر خسته ای که هیچ چیز را به رخت خواب ترجیح نمی دهی . شب ها قبل از خواب دست هایت را چرب می کنی . به دست هایت که نگاه کنی احساس می کنی پیر شده ای . از دستان پدرت پیر تر شده . دست راستت را پشت دست چپت می کشی ، کز کز می کند .

بیست سالت شده . در این پنج سال خیلی عوض شده ای . هیچ کس باور نمی کند بیست سال بیشتر نداری . می ترسی در آینه نگاه کنی . هر وقت هم مسیرت به آینه بخورد راهت را کج می کنی . خسته شده ای ؛ از همه چیز و همه کس . بیشتر زخم زبان مردم آزارت می دهد . چه حرف ها که نمی زنند .

می خواهی تمامش کنی . مثل این همه آدم که رگ خود را می زنند و بی دردسر می میرند می خواهی خلاص شوی . راحت می شوی از همه . از نیش و کنایه مردم ، از ده ساعت کار در روز ، از پا درد ، از شرمندگی ، از زندگی ، بهتر بگویم مردگی ...

ولی اگر تو نباشی مادر و باربد چه کنند ؟

برادرت چه گناهی دارد ؟ او که فقط چهارده سال دارد ... ! ؟

باز هم سیگاری روشن می کنی و موقتا آرام می شوی .

ساعت دو و ده دقیقه نیمه شب است ، باید بخوابی .

فردا هم روز سختی در پیش است .

بهار زرد

تلفن را برمی داری . شماره اش را کامل نگرفته قطع می کنی . وقتی شماره اش را روی گوشی می بینی قلبت مثل گنجشک می زند . گوشی از عرق دستت خیس شده . پیش صدایش هم کم می آوری . چاره ای نیست ، دوباره شماره اش را می گیری . سعی میکنی خودت را معتمد به نفس نشان دهی ؛ سخت است .

صدایش را میشنوی ، فورا سلام میکنی . بی هیچ حرف اضافه برای هشت شب قرار می گذاری . آنقدر پسر خوبی هستی که قبول کند . خیلی حرف برای گفتن داری . همه حرفهایت را می نویسی . چندین و چند بار نوشته ها را می خوانی تا کلمه به کلمه اش را حفظ می شوی .

بیست دقیقه زودتر سر قرار میروی . ماریه هم می آید . تا چشمان آبی ماریه چشمانت را مجذوب می کند حرف هایت یادت می رود . اصلا حرف زدن یادت می رود . سلام اولین و آخرین حرف است . ماریه خیالت را راحت میکند :

- ایلیا آمدی بگویی دوستم داری؟

- عاشقم شدی ؟

- شبها خواب نداری ؟

- از رفتارت در دانشکده کاملا مشخص است .

- راستش را بخواهی ... من هم ... من هم همینطور ...

خنده آرام و قشنگش هوش از سرت می برد . دلت هری می ریزد . دستانت توان ندارد عرق سرد پیشانیت را پاک کند . دعایت مستجاب شده . حق داری باور نکنی . از خوشحالی روی ابر ها سیر می کنی . صدای ایلیا ایلیای ماریه تکانت میدهد .

- من باید بروم .

- دیرم شده .

- خواسته ای از من داری بگو .

 - از دستم بر بیاید قول می دهم انجام دهم .

خواسته ات را ملتمسانه بر زبان می آوری :

- هیچ گاه تنهایم مگذار .

جواب ماریه آرامت میکند :

- قول میدهم ایلیا ... قول ...

خداحافظی می کنی و بر می گردی . هنوز چند قدم برنگشته ای صدای ترمز یک ماشین توجهت را جلب می کند .

فورا به صحنه نزدیک می شوی .

ماریه چه زود قولش را فراموش کرد ...